Historia elektroenergetyki jest historią nieustających zmian. 120 lat temu była inna nie tylko technicznie, organizacyjnie i kapitałowo. Cele, dla których powoływano przedsiębiorstwa energetyczne nie formułowano tak szeroko jak jest współcześnie. Jedno jest jednak stałe: zmieniające się oczekiwania i wymagania klientów - odbiorców, którzy korzystają z energii elektrycznej. Nie ulega wątpliwości, że dzięki cechom tego nośnika energii krąg klientów się zwiększył i energetyczny biznes się rozwinął. I nadal liczba klientów rośnie, a interes się rozwija, coraz lepiej zaspokajając zmieniające się potrzeby.

Taryfa energetyczna jest zbiorem zasad publikowanych przez spółki i przekazywanych przez sprzedawców, gdzie określa się ceny usług dystrybucyjnych oraz ceny energii elektrycznej w określonych dniach i godzinach dla określonych grup taryfowych.

Tygodnik "Polityka" oraz dziennik "Rzeczpospolita", jak co roku, na przełomie kwietnia i maja br. opublikowały listę 500 największych przedsiębiorstw w 2009 r. Znalazły się na niej również przedsiębiorstwa z branży energetycznej, zajmujące się przesyłem i dystrybucją energii. Główne kryterium, określające miejsce w zestawieniu, stanowiły przychody ze sprzedaży. W "EE" prezentujemy dane firm z branży elektroenergetycznej, związanych z Towarzystwem, które znalazły się na liście 500.

W zakresie badań prefabrykowanych stacji transformatorowych nadal obowiązuje norma PN-EN 62271-202:2007 idt. EN 62271-202:2007 i IEC 62271-202:2006. Nie została ona poddana nowelizacji, aczkolwiek w IEC trwają prace nad zmianami dotyczącymi m.in. procedury próby nagrzewania stacji.

Rozdzielnice w izolacji gazowej stosowane są na napięciu 110 kV od ponad 40 lat. Grono ich zwolenników stale się powiększa, choć z pewnością nie brakuje i krytycznych uwag dotyczących wszystkich aspektów tej technologii. Celem tego artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie, dlaczego je stosujemy.

Bardzo istotnym zagadnieniem z punktu widzenia poprawności pracy sieci średniego i wysokiego napięcia jest ocena narażenia spowodowanego zjawiskami falowymi, w szczególności przepięciami, wykonana dla wszystkich jego elementów.

Na kolana

W trakcie majowego Forum Elektroenergetyki Polskiej w Poznaniu nagle stwierdziliśmy, że chyba nie zawsze zajmujemy się tym, czym powinniśmy. Młody człowiek, wicedyrektor departamentu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, powalił wielu z nas na kolana.

Mówił o rzeczach oczywistych. O tworzeniu prawa w Unii Europejskiej. O tym, że Unia nie jest kimś obcym z zewnątrz. Unia to przecież również my. Nie opowiadajmy więc o narzucanych nam dyrektywach i rozporządzeniach. Współtwórzmy je. Nie na etapie dyskusji w Parlamencie Europejskim. To już zdecydowanie za późno. Tam można co najwyżej nieco poprawić niektóre zapisy. Lobbing potrzebny jest o wiele, wiele wcześniej. Na etapie pojawiania się pomysłów i dyskutowania idei. Właśnie wtedy jest czas na uzgodnienia polityczne. Gdy osiągnie się już określone kompromisy, będące odzwierciedleniem interesów różnych stron, maszyna rusza, do pracy biorą się prawnicy i jest niezmiernie trudno cokolwiek zmienić. Nawet interwencje na najwyższym szczeblu niewiele pomogą. Konkluzja dla wszystkich słuchaczy wystąpienia była jedna: polska energetyka MUSI stworzyć stałe, w pełni profesjonalne przedstawicielstwo w Brukseli. Śledzące na bieżąco i wyprzedzająco wszystko, co dzieje się w Unii Europejskiej w obszarze zainteresowań szeroko rozumianej energetyki. Utrzymujące robocze kontakty ze wszystkimi zainteresowanymi w Polsce: rządem i parlamentem, organizacjami korporacyjnymi energetyki i indywidualnymi przedsiębiorstwami, środowiskami opiniotwórczymi, a także - za pośrednictwem mediów - z opinią społeczną. Reprezentujące interesy wszystkich. Całej energetyki w Polsce.

Pisałem o tej sprawie dokładnie rok temu w felietonie pod jakże znamiennym tytułem "Jakież to polskie!". Niby każdy by chciał, ale jak co do czego dojdzie to wiele znaczących organizacji niezbyt jest skłonnych wchodzić w projekt, któremu lideruje ktoś inny. Oczywiście duże polskie grupy energetyczne stać jest na utrzymywanie indywidualnego przedstawicielstwa i być może powstaną one samodzielnie. Aczkolwiek siła ich przebicia będzie znacznie słabsza. A wtedy stworzenie reprezentacji całej polskiej energetyki stanie się o wiele trudniejsze. Mało kto będzie skłonny finansować równolegle dwa podobne projekty. Czyżby koniec marzeń? Wydaje mi się, że jednak nie. Z założenia przedstawicielstwo takie musi mieć charakter pozarządowy. Kluczową sprawą jest ustalenie, kto nim będzie rządził, kto będzie wysyłał tam swoich ludzi, kto będzie wydawał wspólną kasę i w końcu - a powinno być na początku - kto będzie decydował o priorytetach działania? Potrzebne jest szerokie porozumienie w tym zakresie. Wszystkich znaczących organizacji korporacyjnych i przedsiębiorstw energetycznych. Podobna formuła została nieźle przećwiczona w ramach "Porozumienia o współpracy w zakresie nowych rozwiązań prawnych ułatwiających realizację inwestycji infrastrukturalnych". Nie posiada ono osobowości prawnej. Ma charakter wielostronnej umowy o współpracy. Wpisano w niej prawa i obowiązki stron w taki sposób, aby nie można było narzucić czegokolwiek żadnemu z jego sygnatariuszy. Jednocześnie wprowadzono odpowiednie zapisy uniemożliwiające blokowanie prac przez którąkolwiek ze stron. Wszystkie decyzje podejmowane są przez Komitet Sterujący. Należy do niego również określanie zasad finansowania wszystkich realizowanych projektów. Nie da się bezpośrednio przenieść tych rozwiązań na organizację przedstawicielstwa polskiej energetyki w Brukseli. Pomysł ten jednakże może być przyczynkiem do podjęcia wreszcie poważnej dyskusji wszystkich zainteresowanych. Mógłbym tu wymienić wiele przedsiębiorstw i organizacji. Nie wymienię. Wolę pozostać moderatorem.